آرتیکلهای معین و نامعین

در آلمانی هر اسم یک آرتیکل دارد؛ der (مذکر)، die (مؤنث) و das (خنثی) برای حالت معین، و ein / eine برای حالت نامعین بهکار میروند.

حالت آکوزاتیو (مفعول مستقیم)

در حالت آکوزاتیو، آرتیکل مذکر der به den و ein به einen تغییر میکند؛ آرتیکلهای مؤنث و خنثی بدون تغییر باقی میمانند.

آرتیکلها در حالت داتیو به dem (مذکر/خنثی) و der (مؤنث) تبدیل میشوند؛ افعالی مثل helfen، danken و gehören همیشه با داتیو میآیند.

برای پرسش از مکان ثابت («کجا؟») از حروف اضافهی مکانی همراه با حالت داتیو استفاده میشود.

برای پرسش از مقصد حرکت («به کجا؟») همان حروف اضافهی مکانی، اینبار همراه با حالت آکوزاتیو، بهکار میروند.

برای بیان مبدأ و نقطهی شروع حرکت («از کجا؟») از حروف اضافهی aus و von همراه با حالت داتیو استفاده میشود.

ضمایر ملکی مانند mein، dein و sein بر اساس جنسیت، شمار و حالت اسمی که بعد از خود میآید، صرف میشوند.

ضمایر شخصی هم مانند اسمها در حالت آکوزاتیو یا داتیو صرف میشوند؛ مانند mich/mir و dich/dir.

در افعال جداشونده، پیشوند فعل از فعل جدا میشود و به انتهای جمله میرود؛ فعل صرفشده در جایگاه دوم باقی میماند.

فعل مدال در جایگاه دوم جمله میآید و فعل اصلی به شکل مصدر، بدون صرف شدن، به انتهای جمله منتقل میشود.

برای منفی کردن اسمهای نامعین یا بدون آرتیکل از kein و برای فعل، صفت یا قید از nicht استفاده میشود.

وقتی هر دو مفعول بهصورت اسم باشند، ابتدا مفعول داتیو (شخص) و سپس مفعول آکوزاتیو (شیء) در جمله میآید.

برای درخواست یا دستور دادن، فعل به ابتدای جمله منتقل میشود و در حالت رسمی (Sie) ضمیر فاعلی حذف نمیشود.

میز خالی است، قطار در راه است، و آخر شب فقط یک جمله لازم دارید: صورتحساب.

Der Tisch ist frei.

میز خالی است.

Die Rechnung, bitte.

صورتحساب، لطفاً.

Der Zug kommt gleich.

قطار همین حالا می‌آید. بقیهٔ صفحه همین ریتم کوتاه را برای خرید و سفر تکرار می‌کند.

درس کامل

برای دیدن کامل این مطلب باید اشتراک تهیه کنید یا در دوره‌های آموزشی زبان آلمانی ثبت‌نام کنید.